Lees de ervaringen van:
Jihane Bourich (18 jaar, oud-leerling)
Sfia Bourich (moeder van 4 leerlingen)
Bernard Cornielje (13 jaar begeleider)
Wim Schennink (10 jaar gastdocent)

Met dank aan Lau Haanen (oud-begeleider en buddy)

JIHANE BOURICH (18 jaar, oud-leerling)

Kun jij iets over jezelf vertellen, Jihane?
Ja hoor! Ik ben Jihane. Ik ben 18 jaar oud. Ik zit nu in mijn tweede jaar geneeskunde aan de Radboud universiteit. Toen ik in groep 7  van de basisschool zat, begon ik aan de weekendschool en dat heb ik alle 3 de leerjaren gedaan. Naast school zit ik nog op Taekwondo. Dat is 3 keer per week. Daar heb ik dit jaar nog mijn zwarte band voor gehaald. In het weekend werk ik bij de supermarkt.

Over het gewone programma van de weekendschool kunnen de mensen lezen op de site, maar wat heb je indertijd samen met je buddy gedaan? 
Dat was misschien wel het allerleukste jaar, want dan kon je zelf invullen wat je ging doen. Ik had ook echt een hele leuke buddy. Ik wist toen ik op de basisschool zat al dat ik geneeskunde wilde studeren en met het matchingsproces op de weekendschool werd ik gekoppeld aan een arts. Dat was echt een perfecte match vond ik. Ook tussen de activiteiten door die we samen hebben gedaan heb ik veel van haar geleerd. De dingen die we hebben gedaan, waren allemaal dingen die ons beiden interesseerde, zoals klimmen. Dat deed haar man. Wij zijn toen naar De Koppel gegaan en daar is een klimhal, waar we gingen klimmen als oefening. Een andere keer gingen we naar Duitsland om bij rotsen te klimmen. Ook dat was heel erg leuk. We zijn met de groep gaan paintballen. We hebben ook een aantal keren musea bezocht, zoals bijvoorbeeld het openluchtmuseum.We zijn een keer gaan duiken. Dat was ook echt heel gaaf.  En zweefvliegen hebben we ook gedaan met de groep.We waren ook naar het anatomisch museum gegaan. Dat was heel erg interessant en nu loop ik er elke keer langs als ik naar mijn lokaal moet in Nijmegen.

En je broer en zus die het traject bij de weekendschool al hebben afgesloten; weten die ook al wat ze willen worden? Nawfal veranderde nogal eens, maar nu wil zij ook arts worden.  Dounia weet het nog niet, maar ze weet wel dat ze geen arts wordt. Zij kijkt nu meer richting psychologie en pedagogische wetenschappen. Die richting lijkt haar wel geschikt.

Stel dat jij de coördinatie had bij leuk om te leren en je zou iets aan het programma mogen veranderen. Wat zou dat dan zijn?
Het leukste was als we het pand van Volkshuisvesting verlieten en op excursie gingen. Dat waren de zondagen die mij het meest bijbleven.  Die zou ik dan wat proberen uit te breiden. Dan bezoek je echt het werkveld van de gastdocenten en dan kon je ook echt zien in wat voor omgeving ze werkten. Zo gingen we een keer naar een advocatenbureau en dan krijg je ook echt een rondleiding in het gebouw en zo krijg je ook veel beter een beeld van dat beroep.

Zijn er nog meer dingen die je zou willen veranderen?
In mijn tijd merkte je dat sommige medeleerlingen wat lakser werden toen het jaar vorderde. Daar zou ik dan wat strenger tegen optreden. Maar dat was in mijn tijd. Ik weet niet of dat nu al veranderd is.

Wat is -buiten het buddyjaar- je meest dierbare herinnering uit die tijd?
Het advocatenkantoor Nysing en de vuilverwerking Cita vond ik ook heel interessant. Maar eigenlijk was dat met alle onderwerpen zo.

Is er nog iets wat je graag zou willen toevoegen?
Alleen nog een goede raad. Als iemand de kans krijgt om deel te nemen aan de weekendschool, dan zou ik in ieder geval die kans nemen.
——————————————————————————————————————–

SFIA BOURICH (ouder van vier LOL oud-leerlingen)

Interview met Sfia Bourich, partner van Abdeslam en moeder van Jihane (18), Dounia (16), Nawfal (13), Issam (10) en Israe (5). De eerste 3 hebben de weekendschool al afgerond en Issam zit nu in leerjaar 1. Israe is nog een beetje te jong.

Hoe ben je bij de weekendschool betrokken geraakt?
Nou, dat was via school. Mijn oudste kreeg een formulier mee en dan mocht ze inschrijven als wij dat ook wilden. Dat heeft ze toen gedaan en daarna kreeg ze een intakegesprek op school. In eerste instantie was ze niet geselecteerd om mee te doen, maar 2 maanden later kreeg ze toch een oproep omdat er een aantal kinderen waren afgevallen. En zo ging dat bij de tweede en de derde ook. Bij de tweede en de derde was ik er zelf op bedacht dat het heel leuk zou zijn, als zij ook de kans konden krijgen. Maar ik ging er niet van uit dat het vanzelfsprekend zou zijn dat zij ook zouden worden aangenomen.

Wat vraagt het van jullie als ouders dat je kind deelneemt aan de weekendschool?
Van begin af aan heb ik mijn kinderen gevraagd: “ben je je bewust dat het iedere zondag is?”. Dus met andere woorden: een deel van je weekend valt weg en van ons ook. In ons geval omdat mijn man en ik beiden heel onregelmatig werken. Met name in de weekenden  was het toch heel lastig om het ingepland te krijgen. Ik moest mijn vader en moeder soms inschakelen om ze op de fiets te brengen, want ik had de auto mee naar mijn werk in Ede. Met de andere kinderen hebben we het gemakkelijker kunnen oplossen. Toen hadden we met andere ouders afgesproken en reden we bij toerbeurt. Dat pakte een stuk gemakkelijker uit met zo’n poultje van 3 tot 4 ouders.

Wat heb je aan veranderingen gezien bij de oudsten?
Het heeft heel veel aan algemene kennis bijgebracht, heel veel inzichten in verschillende beroepen. Jihane, die wist vanaf groep 3 al wat ze wilde worden en daar is ze ook nooit van afgeweken. Bij Dounia is het wat lastiger. Zij weet het nu nog steeds niet, maar zij is zoveel kennis rijker geworden en ze heeft veel mensen leren kennen. Verschillende beroepen heeft ze via LeukOmteLeren leren kennen. Ook heeft zij heeft er veel contacten aan overgehouden, dus dat is zeer waardevol voor haar. Als Israe straks ook nog de kans krijgt, zou dat heel fijn zijn. Weet je; er worden dingen aangeboden die ik als ouder-hoe goed ik mijn best ook zou willen doen- nooit zou bereiken. Heel soms, als ik daarvoor benaderd werd en de tijd ervoor had, dan ging ik mee als begeleider. Zo ben ik 2 jaar geleden 2 of 3 keer mee naar Papendal geweest.

Welke dingen heb je als meest positief ervaren; waar waren jouw kinderen het meest enthousiast over?
Papendal waren ze erg enthousiast over en toen hebben ze ook nog in de keuken gestaan. Basketballen met het Nederlandse rolstoelteam is ze enorm bijgebleven. Andere toppers waren: de gemeenteraad, Paleis van Justitie, advocatenkantoor Nysingh. Ook Cita -de afvalverwerking- vonden ze indrukwekkend. Ja, de ene activiteit is nog leuker dan de ander. Peeze koffie en de samenwerking met Afrika (met Kenia geloof ik) vonden ze ook geweldig. Vanuit hier hebben ze tekeningen daar naar toe gestuurd en daar kregen ze van ginds  feedback op, Dat vonden ze geweldig.

Als je zelf vroeger de kans had gehad, zou je dan ook hebben willen deelnemen?
Absoluut!!!!!! Ik heb wel eens voor de grap gezegd: “kunnen jullie ook niet zo iets voor de ouders organiseren?”

Stel dat je coördinatrice van “LeukOmteLeren” zou zijn. Wat zou je dan aan het programma willen veranderen?
Het zou zo fijn zijn als dat ieder kind aangeboden kan worden, want nu is het uitsluitend voor bepaalde doelgroepen. Het zou fijn zijn als ieder kind die kans kon krijgen, maar ik snap ook wel dat dit niet kan. Een kind dat niet weet wat er wordt gedaan, mist misschien in eerste instantie niets maar ik als ouder weet wat voor verdieping en uitdagingen er worden aangeboden, dan weet ik hoe jammer ik dat vind. Ik vind het ook heel jammer voor de kinderen die worden uitgeloot om te mogen deelnemen. (dit jaar: 24 wel en 20 niet).

Is er nog iets wat je graag wilt toevoegen?
Ik weet dat heel veel ouders het niet kennen. Ondanks dat er bij ons op school iemand komt van LeukOmteLeren die formulieren achterlaat. Heel veel ouders weten daar niets van.
——————————————————————————————————————–

BERNARD CORNIELJE (13 jaar begeleider bij LOL)

Hoe ben je bij de Weekendschool betrokken geraakt?

Ik ben in de kelder van de bibliotheek begonnen in 2006 toen ze iemand tekort kwamen Mijn vriendin zat er toen bij en die heeft mij gevraagd. Sinds die tijd ben ik gebleven. Ik heb assistentie verleend in alle leerjaren en ben ook 3 keer buddy geweest. Als er een nieuwe groep is, ga ik in het begin van het nieuwe schooljaar wat vaker om ze goed te leren kennen, maar dit jaar ben ik meegegaan naar het tweede jaar en nu ken ik ze allemaal al.

Wat brengt het jou om begeleider te zijn?
Waarom ik het heel leuk  vind is omdat ik er zelf ook heel veel van leer. Ook ik kom op plaatsen, waar ik anders niet zou komen. En ook tussendoor kun je ze een hele boel bijbrengen. Je ziet in de loop  der jaren een veel veranderingen bij de kinderen. Wat ik bijvoorbeeld heel belangrijk vind, is dat ze zich afvragen “Hoe kom ik over bij de ander. Dat is -buiten het privéleven-vooral belangrijk als ze straks terechtkomen op een stageplek of bij een sollicitatie. Ook kleine dingen als altijd duidelijk je naam zeggen; een stevige hand geven en iemand in de ogen kijken, krijgen de aandacht.

Hoe ziet bij jou een begeleidingsdag er uit?
Ik vertrek meestal thuis om tien over 12, want dan ben ik mooi op tijd. Dan hebben we meestal vooraf even overleg met de leerkracht en de gastdocent. Van 1 tot half 5 zijn de kinderen er met ongeveer in het midden een pauze voor iedereen. We zijn dan in het gebouw van Volkshuisvesting of we gaan op excursie. Je bent dan wel de hele middag kwijt,  maar dat vind ik niet zo erg, want je leert er zelf immers ook heel veel van. Ook heb ik enorm geleerd hoe dingen bij andere culturen anders werken.

Heb je door de jaren heen ook veranderingen bij de kinderen geconstateerd?
Ja, waar ze vroeger ongegeneerd aan de gastdocent vroegen: “wat verdient U?”, komt dat nu niet meer voor; ook omdat we ze daar op voorbereiden. En waar jaren geleden er heel veel chirurg of advocaat wilden worden, kijken ze tegenwoordig breder. Ook zijn er nu meer meisjes dan jongens (20m en 4j). Wat mij ook opvalt is dat de dames nu weerbaarder zijn. Er zitten er veel op kickboksen, maar dat kan heel toevallig zijn in de groep die ik nu begeleid.

Stel dat jij coördinator bent bij LOL, wat zou je dan aan het programma willen veranderen?
Ik zou niet zo veel willen veranderen, maar ik vind het wel belangrijk dat de kinderen inzicht krijgen in wat de gastdocent allemaal heeft moeten doen om te staan waar hij nu staat. Welke opleiding(en)? Misschien ook verdere cursussen?  Ik ken bijvoorbeeld een chirurg, die begonnen is op VMBO-T. Ze zien dan dat er op latere leeftijd ook altijd nog kansen voor ze liggen. 

Nu heeft iemand interesse om ook als begeleider vrijwilligerswerk te komen doen. Welk advies zou je hem/haar vanuit jouw jarenlange ervaring willen geven?
Ik zou in ieder geval zeggen: “Ik kan het je dringend aanbevelen, omdat je zoveel mensen ontmoet, die je normaal in je dagelijkse leven niet tegenkomt. Bovendien is minimaal 5 keer per jaar assisteren goed op te brengen. Ook leer je zelf veel over wat het moderne kind bezighoudt.
——————————————————————————————————————–

WIM SCHENNINK (10 jaar gastdocent archeologie)

Kun je kort iets over jezelf vertellen?
Na de kweekschool heb ik als schoolmeester gewerkt en en heb toen in mijn vrije tijd geschiedenis gestudeerd. Naast mijn werk deed ik dat in de avonduren, waardoor die studie maar liefst 7 jaren duurde. Hierna werkte ik ook in het HBO. Na mijn pensionering ben ik per ongeluk in de archeologie beland en met name in het onderdeel publieksvoorlichting. Het mooie van archeologie is dat je de geschiedenis kunt aanraken..

Hoe ben je bij de weekendschool betrokken geraakt?
Via een collega in het non-kozakkenkoor. Die was al betrokken bij de weekendschool en die vroeg: “Wim, is dat niets voor jou? Daar kun je als vrijwillig archeoloog mooi iets vertellen over jouw vak.”Vervolgens is er een gesprek met Anneke Polman geweest en toen was het een feit. En….ik zit er nog steeds met zeer veel plezier. Het is een genoegen om gemotiveerde kinderen te zien kijken, luisteren en werken op zo’n zondagmiddag.

Hoe lang doe je dit al en hoe ziet een dag als gastdocent er bij jou uit?
Ik heb het niet bijgehouden hoe lang, maar ik denk al een jaar of 10. Zondag morgens vroeg begin ik al met het verzamelen van allerlei materiaal, want ik vind dat kinderen archeologie ook moeten dóén. Ze moeten zelf ervaren met welke moeilijkheden een archeoloog te kampen heeft als hij aan het werk is. Ik zorg voor een mooie mix van theorie en praktijk. Theorie: hoe word je een archeoloog; hoe ben je een archeoloog en wat doet een archeoloog? Voor de praktijk heb ik een circuit met 10 verschillende opdrachten verspreid in het lokaal, waar ze dan in groepjes in eigen tempo aan mogen werken. Dat zijn dan onderwerpen als: sporen, vondsten, foto’s, schatten hoe oud zo iets is, schoonmaken, restaureren etc.

Wat vind je het belangrijkste om aan de kinderen over te dragen?
Dat je middels archeologie heel dicht bij het verleden van je straat, je dorp, de stad en het verleden van je land kunt komen. Dat ze zich realiseren dat ze gedeeltelijk een gemeenschappelijke geschiedenis hebben . Mensen kunnen dankzij hun geheugen leren hoe ze dingen anders en wellicht beter kunnen doen. Dieren hebben dit geheugen niet! Een stukje verantwoordelijkheid bijbrengen voor die geschiedenis is ook heel belangrijk.

Heb je door de jaren heen ook veranderingen bij de kinderen kunnen constateren?
De concentratie bij de kinderen neemt de laatste jaren wel wat af,  want ze hebben ook nog zó veel andere dingen. Om daarop te participeren ben ik ook steeds aan het kijken hoe ik de geschiedenis dichterbij kan halen. Zo ligt aan de overkant van de Rijn hier in Arnhem een Romeins castellum uit de tijd van keizer Augustus (die van de volkstelling uit het kerstverhaal). Deze keizer blijkt bekend te zijn zowel bij de kinderen uit het Batavenland (Betuwe) als die uit het Berberland (Noord-Afrika).

Heb je leuke dingen meegemaakt met de kinderen?
Ja, ik vind het geweldig dat kinderen uit bijvoorbeeld Syrië ontdekken dat diezelfde keizer Augustus ook in hun land is geweest. Dat vind ik geweldig. Ook als die kinderen in Nederland zijn geboren. Zij hebben die verhalen over Romeinse resten in Syrië dan gehoord van hun opa of oma of van hun vader of moeder.

Wat doet het met jou als persoon het geven van gastlessen?
Je merkt aan mijn enthousiasme wel dat het enorm veel met me doet.